Canɪm İstanbul

 

Ruhumu eritip de kalipta dondurmuslar;

Onu Istanbul diye topraga kondurmuslar.

Içimde tüten birsey; hava, renk, eda, iklim;

O benim, zaman, mekan asip geçmis sevgilim.

Çiçegi altin yaldiz, suyu telli pulludur;

Ay ve günes ezelden iki Istanbulludur.

Denizle toprak, yalniz onda ermis visale,

Ve kavusmus rüyalar, onda, onda misale.

Istanbul benim canim;

Vatanim da vatanim...

Istanbul,

Istanbul...

Tarihin gözleri var, surlarda delik delik;

Servi, endamli servi, ahirete perdelik...

Bulutta saha kalkmis Fatih`ten kalma kir at;

Pirlantadan kubbeler, belki bir milyar kirat...

Sahadet parmagidir göge dogru minare;

Her nakista o mana: Ölecegiz ne çare?..

Hayattan canli ölüm, günahtan baskin rahmet;

Beyoglu tepinirken aglar Karacaahmet...

O manayi bul da bul!

Ille Istanbul`da bul!

Istanbul,

Istanbul...

 

Bogaz gümüs bir mangal, kaynatir serinligi;

Çamlica`da, yerdedir göklerin derinligi.

Oynak sular yalinin alt katina misafir;

Yeni dünyadan mahzun, resimde eski sefir.

Her aksam camlarinda yangin çikan Üsküdar,

Perili ahsap konak, koca bir sehir kadar...

Bir ses, bilemem tanbur gibi mi, ud gibi mi?

Cumbali odalarda inletir "Katibim"i...

Kadini keskin biçak,

Taze kan gibi sicak.

Istanbul,

Istanbul...

Yedi tepe üstünde zaman bir gergef isler!

Yedi renk, yedi sesten sayisiz belirisler...

Eyüp öksüz, Kadikoy süslü, Moda kurumlu,

Adada rüzgar, uçan eteklerden sorumlu.

Her safak Hisarlarda oklar çikar yayindan

Hala çigliklar gelir Topkapi sarayindan.

Ana gibi yar olmaz, Istanbul gibi diyar;

Güleni soyle dursun, aglayani bahtiyar...

Gecesi sünbül kokan

Türkçesi bülbül kokan,

Istanbul,

Istanbul…

Necip Fazɪl Kɪsakürek